«Αντ’ αυτού»

Διάβασα τον πρώτο τόμο (Ραψωδίες Α – Μ) της Ομήρου Ιλιάδος στη μετάφραση του Δ. Ν. Μαρωνίτη (Άγρα, 2009). Στέκομαι στη σημασία του ακόλουθου πρωθύστερου: ο Μαρωνίτης μεταφράζει την «προηγούμενη» Ιλιάδα μετά την «επόμενη» Οδύσσεια, λάμνοντας «στον σκοτεινό ποταμό», όχι όμως «στα τυφλά», όπως θα ήθελε ο Σεφέρης στους στίχους που δρομολογούν τα Επιλεγόμενά του, αλλά με την ενάργεια που του δίνει η μεταφραστική του πείρα (Ηρόδοτος, Ησίοδος, Όμηρος), θέλω να πω, η μούσα του.

Οξυδερκής φιλόλογος ο Μαρωνίτης, με τις μεταφράσεις αυτές λειτουργεί –θα το πω με μια δική του επινόηση– αντί του ποιητή: «αντ’ αυτού». Εταίρος, τρόπον τινά, του ποιητή, ο Μαρωνίτης ως μεταφραστής ανταλλάσσει με τον Όμηρο, όπως ο Πάτροκλος με τον Αχιλλέα, «όχι μόνο τη μοίρα της ζωής του», αλλά «και τη μοίρα του θανάτου του».

Μ’ ένα είδος συνεργατικής συνομωσίας μεταξύ ποιητή και μεταφραστή, ερμηνεύει το αίνιγμα της έμπνευσης υπό το τέχνασμα του «αντ’ αυτού», όπου ποίημα και μετάφρασμα αποκτούν «τη σφραγίδα αλληλέγγυας κοινοκτημοσύνης», που δεν οριοθετεί γραμμές και δεν αναγνωρίζει τίτλους ιδιοκτησίας, σ’ εκείνο το «όλα για όλους, όλοι για όλα» που επέλεξε προκλητικά για να προλογίσει παλαιότερα ένα δικό μου ποίημα, και που τώρα του το ανταποδίδω σε ένδειξη τιμής, ως «φίλος φίλος» και όχι ως «φιλικός εχθρός».

«Αλλά καιρός να πάμε∙ τ’ άλλα τα βρίσκουμε μιαν άλλη ώρα» (Ραψωδία Ζ, στίχος 527).

Advertisements

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.