[Χαιρετισμός]

Με τον Γιώργο Βέλτσο μοιραστήκαμε την ίδια Ιστορία. Εγώ από την αρχή. Αυτός από το τέλος. Αλλά ανταμώσαμε. Και γίναμε φίλοι μέσα στη δίνη της. Μιλώ για την Ιστορία αυτού του τόπου, τα εξήντα τελευταία χρόνια, που τη ζήσαμε — ο καθείς με τα όπλα του.

Γιατί αυτός που χαιρετώ εγκάρδια από τούτες τις σελίδες του Εντευκτηρίου είναι επίσης ένα πρόσωπο «ιστορικό» — όπως είθισται ν’ αποκαλούνται τα πρόσωπα που έχουν επηρεάσει την κοινωνία με την παρρησία, την επιμονή και την ανανεωτική ορμή τους. Έχει στοχαστεί πολιτικά τις δεκαετίες μετά τη μεταπολίτευση, και κυρίως την τελευταία εικοσαετία, με τα βιβλία, τα άρθρα, και τα μαθήματα του, και διαφορετικά απ’ ότι εγώ, τις έχει στοχαστεί και ποιητικά. Στα ποιήματα του ο Βέλτσος δίνει το ειδικό βάρος της εποχής, προτείνοντας οδηγίες για την εποχή: συμμετοχή και αποστασιοποίηση, ειρωνεία και λυρισμό, αισιοδοξία και απαισιοδοξία. Πολιτική μ’ έναν λόγο της ποίησης, για την ποίηση, αλλά και για την κοινωνία.

Πιστεύω ότι ο φίλος μου ο Γιώργος, με την ποίηση του, πολιτεύεται. Παρεμβαίνει στους θεσμούς. Ενοχλεί. Παραδειγματίζει. Εισπράττει τα επίχειρα της μοναξιάς του. Αλλά στην ασύμμετρη σχέση που διατηρεί με το επιστημονικό και λογοτεχνικό «κατεστημένο», ένα κυρίως πρωτεύει: η διαύγεια. Η ιδιότητα, δηλαδή, με την οποία ο Βέλτσος, όταν γράφει, το έργο του, όταν το παράγει, παράγεται απ’ αυτό, ισχυροποιώντας και, την ίδια στιγμή, διαβάλλοντας την ψευδαίσθηση του κόσμου.

Λεωνίδας Κύρκος

Δημοσίευση στο Εντευκτήριο 75 – Δεκέμβριος 2006

Advertisements

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.